Το Προσωπικό μου Ταξίδι

Η ζωή σου είναι η σχέση σου με το εαυτό σου. Ό,τι μέσα, έτσι κι έξω. Γι’αυτό είναι τόσο σημαντικό να φροντίζεις το μέσα.

Οι προεκτάσεις, πολλές. Απ΄τους πιο βασικούς πυλώνες του «μέσα», θεωρώ τη διατροφή, καθ’ότι καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της ημέρας μας (2-6 γεύματα/ημέρα). Η ενέργεια που βάζουμε μέσα μας διαμέσου των τροφών (μετρήσιμη σε μονάδες angstrom) δεν μπορεί παρά να μας επηρεάζει άμεσα.

Πάμπολλες έρευνες καταδεικνύουν πλέον τα προφανή – όσο πιο απλή και κοντά στη φυσική της κατάσταση βρίσκεται η τροφή, τόσο πιο ευεργετική και θεραπευτική είναι για το σώμα.

Προσωπικά, την ισορροπία στη διατροφή μου άργησα να την αναζητήσω. Ως παιδί τρεφόμουν «φυσιολογικά» για τα κοινωνικά μας δεδομένα, αλλά κοιτώντας πίσω, παρατηρώ τεράστια άγνοια των γονέων (ασφαλώς έκαναν ο,τι μπορούσαν και νόμιζαν το καλύτερο!), απόλυτη και τυφλή εμπιστοσύνη στους γιατρούς και γενικά έναν ωχαδερφισμό στο θέμα διατροφή, καθιστώντας τη δευτερεύον ζήτημα, ειδικά όσον αφορά στην αναζήτηση θεραπείας.

Όχι, όλοι οι οργανισμοί δεν είναι το ίδιο – γονιδιακά μπορεί κάποιος να είναι περισσότερο ή λιγότερο επιρρεπής σε ασθένειες και να ανταπεξέρχεται καλύτερα στις τοξίνες στις όποιες βαλλόμαστε όλοι καθημερινά.

Μάντεψε σε ποια κατηγορία ανήκω! Αμυγδαλίτιδες, φαρυγγίτιδες, τραχειΐτιδες, γαστρεντερίτιδες ήταν τα must, κάθε χρόνο. Αντιβίωση γρήγορα στο παιδί, φυσικά, και ο κύκλος έκλεινε και ξανάνοιγε… Ως φοιτήτρια άρχισα να αγαπώ τον αθλητισμό, που βοήθησε στο να ασχοληθώ με τη διατροφή. Ήταν η περίοδος που θεωρούσα τα fitness με ημιάπαχο γάλα εξαιρετική επιλογή για πρωινό και ότι το κοτόπουλο ήρθε στον κόσμο μας για να αποτελεί σχεδόν καθημερινή πηγή πρωτεΐνης μου. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ο γιαπωνέζος Hashimoto (αυτοάνοσος υποθυρεοειδισμός). Αυτοάνοσο, σου λέει, εμφανίστηκε (δεν ξέρει κανείς πώς και γιατί) και ΔΕΝ θεραπεύεται. Πήρα και την ταμπέλα μου, του αιώνιου ασθενούς. Η λύση: χάπι καθημερινά, για μια ζωή και παναγιά μαζί σου (ειδικά σε εγκυμοσύνες και θηλασμό που λογικά θα χρειαζόμουν αυξημένη δόση). Το ‘φαγα το παραμύθι. Φόβος. Άρνηση. Αλλά το κατάπια μια χαρά.

Πέντε χρόνια μετά, η γιόγκα είναι ήδη στη ζωή μου τα τελευταία τρία. Καθημερινή, σκληρή, θα έλεγα, δουλειά με διαλογισμό, αναπνοές, να τα βρω με το νου μου. Ώσπου, σα να κάναμε ειρήνη. Αποφασίζω να Εμπιστευτώ πως ό,τι συνέβη και συμβαίνει, γίνεται για να μάθω κάτι, να αλλάξω, να εξελιχθώ, να αφυπνιστώ. Και μάλλον το μήνυμα συνεχίζει να έρχεται, σε περιπτώσεις χειροτερεύει, μέχρι να γίνει απολύτως κατανοητό. Όσο το αγνοείς, χειρότερα για σένα.

Η αποτοξίνωση που έπρεπε να επέλθει, φυσικά δεν ήταν εύκολη και δεν αφορούσε μόνο το σωματικό επίπεδο. Πρώτα ήρθε ο veganισμός, πολύ σταδιακά κι ελεγχόμενα. Πλέον δεν αρρώσταινα πια, αλλά το θέμα του θυρεοειδούς, καλά κεκαλυμμένο από το χάπι, εξακολουθούσε να υφίσταται. Διαβάζοντας κι αναζητώντας βρήκα την ωμοφαγία με έμφαση στα φρούτα. Τι πιο λογικό, σκέφτομαι στο παρόν, αν θέλεις να θεραπευτείς να στραφείς σε ό,τι καλύτερο προσφέρει η Μεγάλη Μητέρα; Φρούτα και λαχανικά. Ανέκαθεν μου άρεσαν τα φρούτα αλλά η εισαγωγή τους τόσο έντονα στην καθημερινότητα έφερε τις λεγόμενες «αποτοξινωτικές κρίσεις». Είχα διαβασει αρκετά ώστε να μη φοβηθώ και κάνω πίσω, καθώς είναι μια τέχνη, η αποτοξίνωση. Μπορείς να την επιταχύνεις ή να τη φρενάρεις όπως σου αρέσει (όσο αντέχει ο νους σου τα παιχνίδια, αν με ρωτάς!)

Εδώ και πέντε μήνες, πάντα με παρακολούθηση γιατρού και εξετάσεις, κομμένο το χάπι και όλα σε φυσιολογικές τιμές. Ακραία διατροφή θα πεις. Για μένα ακραίο ήταν να θεωρώ φυσιολογικό να ζήσω μια ζωή με χάπια συνεχίζοντας να τρώω ασυνείδητα. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει η απίστευτα καλή μου κατάσταση κι ενέργεια, αλλά έχοντας βιώσει αυτό το επίπεδο ευεξίας και διαύγειας δεν μπορείς και δε θέλεις να γυρίσεις πίσω.

Μη ρωτήσεις για σίδηρο, αιματοκρίτη, ασβέστιο, βιταμίνες D και B12. Ολα φυσιολογικά. Στα αρχικά αποτοξινωτικά στάδια όλες οι τιμές είναι λογικό να πέφτουν, το σώμα παλεύει. Γι‘αυτό η αποτοξίνωση γίνεται ιδανικά σε περιόδους ηρεμίας και ξεκούρασης. Μετά όμως…magic happens. Σταμάτησα να κρυώνω τόσο εύκολα, η ενέργεια μου είναι υψηλή μέχρι αργά το βράδυ και η ψυχολογία σε πρωτόγνωρη ηρεμία και αταραξία. Πλέον ξανάρχισα το καθημερινό μου τρέξιμο. Εννοείται η γιόγκα δε λείπει ποτέ απ΄την ημέρα μου, απλώς προστέθηκε η yoga nindra, άλλο ένα μαγικό εργαλείο.

Βοήθησαν κι άλλα, όπως η απόλυτη στήριξη των ανθρώπων μου που εμπνέονται κι αυτοί, κάνοντας τα δικά τους βήματα για αλλαγή. Η στήριξη, επίσης, με διάφορα βότανα, το μασάζ, ο διαλογισμός, οι kriyas, οι ανάστροφες θέσεις, πιστεύω συνετέλεσαν στο αποτέλεσμα που απολαμβάνω.

Κλείνοντας εκφράζω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου στην πρακτική της γιόγκα, που διδάσκει την πλαστικότητα του νου. Ναι, είναι εύπλαστος και ό,τι του λες, αυτό πιστεύει. Θέλει χρόνο η αλλαγή και πολλή δουλειά. Ελπίζω να θέλεις πολύ κι εσύ το καλύτερο για τον υπέροχο Εαυτό σου.

Υou ‘re Ηere for High Scores! Don’t play small.

Αγάπη και Αφθονία

Βίκη Πεκρίδου