Ο Θεός μέσα μου

Το παρόν κείμενο αφορά κάποιες σκέψεις σχετικά με την επιστήμη της γιόγκα σε βιωματικό επίπεδο και πώς σε ένα βαθύτερο σημείο, η πρακτική της σε βοηθάει να βιώσεις το θεϊκό στοιχείο μέσα σου αλλά να το δεις και μέσα στο διπλανό σου και να βιώσεις την ύπαρξη σου χωρίς όνομα, καταγωγή, οικογένεια και επάγγελμα. Είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο γιατί αφορά το δικό μου προσωπικό μονοπάτι, τη δική μου οπτική, μέσα από βιώματα και διδασκαλίες.

Το βασικότερο στοιχείο που χαρακτηρίζει κάτι ως γιόγκα είναι η επίγνωση στο παρόν. Η απόλυτη παρουσία στο τώρα, με νου, αισθήσεις και ψυχή. Από τη μια πλευρά, η απλή παρατήρηση των διαδοχικών σκέψεων, χωρίς κριτική και άρα χωρίς ταύτιση, έχει ως μαγική συνέπεια να τις αποδυναμώνει. Με πρακτική αυτής της διαλογιστικής άσκησης, οι σκέψεις αποδυναμώνονται τόσο που τελικά εξαφανίζονται ή έρχονται και φεύγουν τόσο γρήγορα χωρίς να έχουν καμία επίδραση πάνω μου, που είναι σα να μην υπάρχουν. Αντίθετα, η επικέντρωση της προσοχής, μέσω του διαλογισμού, σε μια σκέψη, ένα θέλω, έναν στόχο, μια πρόθεση με σαφήνια ορισμένη, δίνει στη σκέψη αυτή πολύ δύναμη. Δύναμη υλοποίησης. Επίσης δυναμώνει και την αίσθηση του μπορώ, του αξίζω και σε τελικό στάδιο του τολμώ.Συμπληρωματικά, η γιόγκα αφορά την επίγνωση στις αισθήσεις. Αυτό είναι κάτι που με βοηθάει, ιδιαίτερα μέσα από διαλογιστικές πρακτικές, στη σύνδεση με το σώμα μου, με σεβασμό και αποδοχή, στην απόλαυση χωρίς ενοχές αλλά και στη σύνδεση με ό,τι υπάρχει γύρω μου, με το σύμπαν μου. Τον ήλιο, τη θάλασσα, τα ποτάμια, τα βουνά, τον αέρα, τη βροχή, τα δέντρα, τα λουλούδια, το φαγητό, όλα τα πλάσματα. Αυτή η σύνδεση, είναι η αρχή μιας οπτικής που αρχίζει να αλλάζει. Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι την Αγάπη αλλιώς. Αγάπη προς τον εαυτό μου αλλά και τον άλλον. Μέσα από το διαλογισμό και την παρατήρηση χωρίς κριτική, συνειδητοποιώ κάτι πολύ σπουδαίο. Ότι όλα αλλάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο, κανένα «για πάντα», όλα ρέουν. Ένα τόσο υπέροχο μάθημα, που με ανοίγει στη ζωή και στον διπλανό μου, χωρίς προσκόλληση. Μια Αγάπη τόσο διαφορετική από αυτό που ένιωθα μέχρι τώρα, μια Αγάπη που έχει ανοίξει την αγκαλιά της και χωράει περισσότερο, πολύ περισσότερο. Και αυτή ακριβώς η αντίληψη της Αγάπης είναι το πρώτο σημάδι του Θεού μέσα μου. Γιατί τι άλλο είναι ο Θεός, παρά Αγάπη.

Η γιόγκα όμως πριν φτάσει σε αυτό το άνοιγμα την ύπαρξη μου, ξεκινάει από μια βουτιά προς τα μέσα. Με καλεί να δω ότι ο πυρήνας μου είναι η μόνη πραγματικότητα. Αφενός η βουτιά αυτή με βοηθάει να ανακαλύψω την αλήθεια μου, να κινηθώ στη ζωή με την αλήθεια μου, να ακολουθήσω την ελευθερία της ψυχής μου, ό,τι κι αν ζητάει. Και μου θυμίζει. Γιατί ξεχνάω.

Ξεχνάω να κοιτάζω την ενσάρκωση μου στο σύνολο της, το ταξίδι της ψυχής μου. Μου θυμίζει ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι. Κι όταν θυμάμαι, σταματάω να φοβάμαι. Αρχίζω να εμπιστεύομαι. Ξαφνικά ξέρω, είμαι σίγουρη, ότι όπου και να με πάει η αλήθεια μου, θα είναι κάπου που εμένα θα με κινήσει μπροστά, θα μου δώσει εμπειρίες αλλά κυρίως θα μου δώσει όμορφα μαθήματα και θα μεγαλώσει τη γνώση της ψυχής μου.

Αφετέρου, συμβαίνει και κάτι φαινομενικά παράδοξο. Αυτή η εμβάθυνση, δεν με κλείνει στον εαυτό μου αλλά με ανοίγει στον διπλανό μου. Η γιόγκα είναι ένα εργαλείο για να δουλέψω την αποδοχή. Αυτό σε συνδυασμό με την ενότητα που βιώνω με το διαλογισμό, με ωθεί να κοιτάζω αυτό που με ενώνει με το διπλανό μου και όχι αυτό που με χωρίζει. Κι αυτό είναι κάτι τόσο απελευθερωτικό. Έχει τόσο μεγαλείο μέσα του, που είναι επίσης ένα ακόμη κάτι που με βοηθάει να βιώνω το θεϊκό στοιχείο μέσα μου. Σε συνέχεια αυτού, αρχίζω να κοιτάζω και την ενσάρκωση του διπλανού μου στο σύνολο της. Και να σέβομαι τη διαδρομή της δικής του ψυχής του. Βλέπω σιγά σιγά το σημείο της διαδρομής και εξέλιξης του καθένα, που ακόμη και να είναι πιο πίσω από το δικό μου σημείο, πάλι μπορώ να δω στον διπλανό μου, τον εαυτό που ήμουν, όταν ήμουν κι εγώ σε εκείνο το σημείο της δικής μου διαδρομής. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην πορεία μου προς το φως, είναι η κριτική και ο φόβος. Πηγάζουν και τα δύο από το νου. Και με κάνουν πολύ μικρό. Θέλω να ενωθώ ως όλον με τον άνθρωπο και το σύμπαν μου και η κριτική με χωρίζει. Είναι τόσο συνδεδεμένη με το Εγώ η κριτική, σα να είναι δεύτερη φύση μου, θέλει πολύ δουλειά για να την υπερβώ. Πολλές φορές κρύβεται πίσω από τη λογική μου. «Μα δεν κρίνω, αυτό είναι το λογικό» σκέφτομαι κάποιες φορές. Είναι το δικό μου λογικό όμως. Αντίθετα, αποδέχομαι σημαίνει σέβομαι αυτό που μου φαίνεται ακόμη και παράλογο ή αυτό που δε θα έκανα ποτέ. Από την άλλη ο φόβος, με αποσυνδέει από το σύμπαν μου, τη ζωή μου, τους ανθρώπους. Ξεχνάω τη δύναμη μου και τελικά νιώθω αδύναμος, κάνω άσχημα σενάρια για το μέλλον, δεν απολαμβάνω το παρόν μου, προσκολλώμαι πιο έντονα με αποτέλεσμα να μένω σε συνθήκες, επαγγελματικές ή συντροφικές που δεν με γεμίζουν, δε με πηγαίνουν μπροστά.

Όλες αυτές οι βαθιές συνειδητοποιήσεις έχουν μια μεγάλη επίδραση στον τρόπο που υπάρχω. Πώς υπάρχω; Υπάρχω σε Αγάπη και αποδοχή; Υπάρχω σε εμπιστοσύνη; Ή μήπως υπάρχω σε κριτική, σε θυμό, σε φόβο, σε ενοχή; Υπάρχω ελαφριά και φωτεινά; Ή όχι; Παρατηρώ λοιπόν για πρώτη φορά πώς είναι να υπάρχω πιο φωτεινά και να προχωρώ μπροστά. Όταν αρχίζω να κινούμαι στη ζωή χωρίς φόβο, χωρίς κανένα συμβιβασμό, όταν αρχίζω να ακολουθώ τον εαυτό μου, κοιτάζοντας πάντα το σύνολο της ενσάρκωσης μου, η ζωή αρχίζει και φαντάζει συγκλονιστική. Εκεί έχω αρχίζει ήδη να προχωρώ προς το φως και να κατανοώ έναν από τους σημαντικότερους συμπαντικούς νόμους, το νόμο της έλξης. Ο νόμος της έλξης είναι τόσο εύκολα κατανοητός σε βιωματικό επίπεδο. Γνωρίζουμε και από μεγάλους δασκάλους ότι δεν υπάρχει η τύχη αλλά ότι εγώ είμαι αυτός που έλκω στη ζωή μου τους ανθρώπους και τα βιώματα, πάντα με στόχο να πάω τον εαυτό μου μπροστά, προς το φως, παίρνοντας το μάθημα που κρύβεται μέσα σε κάθε «πάθημα». Αυτή η παραδοχή, αρχικά είναι τόσο απελευθερωτική και συνοψίζει τη σοφία και τη δικαιοσύνη του σύμπαντος. Ο τρόπος που υπάρχω, αποτυπώνεται στο τώρα με τα ανάλογα βιώματα ή αλλιώς, έλκει στο τώρα τα βιώματα που αντιστοιχούν στο πως υπάρχω. Για αυτό η έλξη είναι και τόσο βοηθητική, διότι χωρίς αυτήν πώς θα συνειδητοποιούσα το πως υπάρχω αληθινά και όχι πως νομίζω ότι υπάρχω. Αλλάζοντας τον τρόπο που υπάρχω, λοιπόν, πηγαίνοντας προς την Αγάπη και την αποδοχή, αλλάζει και αυτό που έλκω. Πόσο μαγικό είναι αυτό, πόσο αγγίζει σχεδόν τα όρια του θαύματος. Αν κατανοήσω πως λειτουργεί η έλξη, γίνομαι ο απόλυτος δημιουργός της ζωής μου, πραγματοποιώ κάθε μου όνειρο, μαθαίνω να ζητάω από το σύμπαν μου χωρίς ενοχές και να απολαμβάνω τα δώρα. Από την άλλη, όταν συμβιβάζομαι με μια ζωή που δε μου αρέσει, όταν δεν βάζω όρια γιατί φοβάμαι, όταν δε λέω όχι, όταν δεν ακολουθώ την καρδιά μου, άρα όταν δε ζω ευτυχισμένα τη ζωή μου, βάζω τον εαυτό μου πολύ χαμηλά. Είναι σα να δείχνω στο σύμπαν μου ότι δεν αξίζω να έλξω αυτό που επιθυμώ. Με την έλξη πιο πολύ από καθετί βιώνω το Θεό μέσα μου και εύκολα κατανοώ βάσει των παραπάνω ότι η γιόγκα είναι ένα εργαλείο για να εκπέμπω πιο φωτεινά και άρα να έλκω πιο θετικά.

Ως κατάληξη της παραπάνω ανάλυσης, δε γίνεται να μην αναφέρω τη σχέση της γιόγκα με τη θεραπεία. Σε σωματικό επίπεδο, με προσανατολισμένες γιογκικές στάσεις στο εκάστοτε πρόβλημα αλλά και ως πρόληψη πριν να εμφανιστεί το οποιοδήποτε πρόβλημα. Πάντα με βασικό συνεργάτη την αναπνοή. Έχει τεράστια δύναμη η αναπνοή και πολλές φορές έχω αναρωτηθεί μήπως είναι αυτή ο Θεός μέσα μου. Μήπως είναι η αναπνοή ένα κομμάτι του Θεού, μέσα σε κάθε άνθρωπο. Είναι αυτή η ενέργεια που αν μάθω να τη χρησιμοποιώ, κάνει κατά κάποιον τρόπο θαύματα, με αλλάζει, με μαλακώνει, με μεταμορφώνει, γίνεται εργαλείο στην προσωπική μου εξέλιξη.

Στα πλαίσια της θεραπείας υπάρχει και η πιο ολιστική προσέγγιση, ότι το κάθε σωματικό σύμπτωμα είναι ένας τρόπος να μας μιλήσει το σώμα μας. Κινούνται και τα συμπτώματα με την έλξη και έρχονται να μας δείξουν πόσο μακριά από την Αγάπη υπάρχουμε, να μας δώσουν ένα μήνυμα, που μόλις το κατανοήσουμε, φεύγει και το σύμπτωμα. Δεν είναι εύκολη διαδικασία αλλά αν υιοθετήσω αυτήν την οπτική, σε συνδυασμό με την επίγνωση και την παρατήρηση, γίνεται πιο εύκολο σιγά σιγά. Ειδικά για πόνους που έρχονται κάπως ξαφνικά, μια μικρή αναδρομή στη μέρα μου και στον τρόπο που υπήρχα είναι αρκετή. Είναι αρκετά εντυπωσιακό ας πούμε πως φεύγει ένας πονοκέφαλος μόλις τον συσχετίσω με τη μεγάλη κριτική που άσκησα μέσα στη μέρα. Είναι πολύ όμορφο να ευχαριστώ το σύμπτωμα μου, βλέποντας τον εαυτό μου σε αυτό και να το αφήνω να φύγει.

Συμπερασματικά, είναι απόλυτα κατανοητό ότι η γιόγκα και όλη η παραπάνω οπτική λειτουργεί βαθιά ψυχοθεραπευτικά. Ας σκεφτούμε πως μόνο η επίγνωση στο τώρα, έχει ως συνέπεια να μηδενίζει το άγχος. Με την παραπάνω οπτική στο σύνολο της όμως, νιώθω τόσο ελαφριά, τόσο σίγουρη και ασφαλής, πλήρης, ευτυχισμένη. Αυτή η σύνδεση με τον εαυτό μου, τη δύναμη μου, την αλήθεια μου, που με συνδέει και με το διπλανό μου και με το σύμπαν μου, με πηγαίνει προς το φως. Δεν είναι απλές διαδικασίες, θέλει πολύ δουλειά που δε σταματάει ποτέ, βήμα βήμα και καθοδήγηση. Είναι όμως μια πολύ όμορφη διαδρομή, που κάνει τη ζωή μαγική. Και σου δίνει την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Όταν ξέρω πως ό,τι θέλω, το μπορώ και βλέπω τον εαυτό μου να αλλάζει, να υπερβαίνει, να ανατρέπει, να βγαίνει από κουτάκια που μέχρι τώρα με προσδιόριζαν, είναι μια διαδικασία πανέμορφη και ναι, νιώθω ότι είναι ο Θεός μέσα μου.

«Λέγεται ότι πριν ένα ποτάμι μπει στη θάλασσα, τρέμει από φόβο. Κοιτάζει πίσω στο μονοπάτι που έχει διανύσει, από τις κορυφές των βουνών πάνω στο γεμάτο στροφές δρόμο, μέσα από τα πυκνά δάση και τα χωριά. Και μπροστά του, βλέπει έναν ωκεανό τόσο απέραντο, που αν μπει μέσα του, μοιάζει πως θα εξαφανιστεί για πάντα. Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος… Το ποτάμι δε μπορεί να γυρίσει πίσω. Η επιστροφή είναι αδύνατη στην ύπαρξη. Το ποτάμι πρέπει να πάρει το ρίσκο να μπει στον ωκεανό, γιατί μόνο τότε θα χαθεί ο φόβος. Αφού μόνο εκεί θα ξέρει, ότι τελικά δεν εξαφανίζεται μέσα στον ωκεανό, αλλά γίνεται ο ωκεανός.»

Χαλίλ Γκιμπράν

 

Υπογράφει η Ευγενία Χαραλαμπίδου, απόφοιτος του 200hr Yoga Teacher Training Course.