Το προσωπικό μου βίωμα στο μαγικό μονοπάτι της γιόγκα

Η εποχή που ζωντανεύουν τα ρόδια

Το φθινόπωρο έχει έρθει και, αφήνοντας παντού το αποτύπωμά του, μας καλεί να το παρατηρήσουμε. Η ατμόσφαιρα αλλάζει, σταδιακά ψύχεται, οι πρώτες βροχές κάνουν την εμφάνισή τους, τα χρώματα και το φως στο τοπίο αλλάζουν, το ίδιο και οι ήχοι του περιβάλλοντος, οι μυρωδιές που λαμβάνουμε από αυτό, όλες οι αισθήσεις μας δέχονται διαφορετικά ερεθίσματα από το περιβάλλον. Η γη είναι έτοιμη να τραφεί και να μας θρέψει με νέους καρπούς. Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, είμαστε μέρος αυτής της αλλαγής. Αλλάζουν οι ανάγκες μας, καλούμαστε και εμείς να αφήσουμε κομμάτια που δε μας ταιριάζουν πια πίσω, να αφήσουμε κάποια φύλλα μας να πέσουν, να προετοιμάσουμε το δικό μας έδαφος για να αναπτυχθούν νέοι σπόροι. Η παρατήρηση της μεταμόρφωσης αυτής που συμβαίνει στη φύση έχει γίνει αντικείμενο τεράστιας έμπνευσης το τελευταίο διάστημα και ένα μεγάλο μάθημα για εμένα. Παρατηρώ τη φύση να αλλάζει, απλά, φυσικά, χωρίς αντιστάσεις. Παραδίνεται στη ροή, διατηρώντας πάντα την εντυπωσιακή της αρμονία. Και αν “με πόνο” αποχαιρετούν τα φύλλα που περισσεύουν και μαραζώνουν κάποια φυτά, η ομορφιά και η ζωή παραμένει γύρω μας, αλλάζοντας απλώς μορφή, φτάνει να στρέψουμε το βλέμμα μας και να την αναζητήσουμε αλλού.

“Surrender” ή αλλιώς η αίσθηση του να παραδίνομαι

Ακολουθώντας τα χνάρια της φύσης, μπορούμε να παραδειγματιστούμε ως προς αυτή την κατεύθυνση με πολλούς τρόπους. Παρατηρώ τα δέντρα, τις ρίζες που τα συνδέουν γερά με τη γη, τους δυνατούς κορμούς που γίνονται κλαδιά και τις απολίξεις τους σε φύλλα και άνθη, εύθραυστα, μαλακά, πάντα έτοιμα να παρασυρθούν από το φύσημα του ανέμου. Παρατηρώ την ομαλή συνύπαρξη σταθερότητας και ευελιξίας, δύναμης και τρυφερότητας στη φύση. Στοιχεία που βρίσκονται πάντα εκεί, διαθέσιμα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια. Για εμένα, η επιστροφή στη φυσική μου μορφή, την άδεια μου μορφή και η σύνδεση με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης είναι μια μεγάλη διαδικασία που απαιτεί χρόνο και προσπάθεια, η μεγαλύτερη πρόκληση της οποίας είναι η εγκατάλειψη του “εγώ” και των όσων έχω διαμορφώσει μέχρι τώρα. Να αφήνομαι να δω με καθαρότητα, χωρίς προηγούμενες σκέψεις, προκαταλήψεις και προσδοκίες, τι έρχεται μέσα από κάθε κατάσταση, μέσα από κάθε συναναστροφή, μέσα από την κάθε στιγμή. Να είμαι παρούσα στη στιγμή. Να είμαι εκεί να τη βιώνω όπως είναι με διαύγεια. Και να δίνομαι σε αυτήν, να δίνω κάθε σημείο της ύπαρξής μου σε αυτή, να αφήνομαι να νιώσω αυτά που ο νους δε γνωρίζει, να επιτρέψω στον νου απλά να μη γνωρίζει και να μείνει απλώς παρατηρητής. “Without nothingness, there is no naturalness – no true being” λέει ο Shunryu Suzuki και σαν να αρχίζω να καταλαβαίνω.. Όταν καταφέρνω και αδειάζω μέσα μου, έστω για λίγο, τότε αισθάνομαι ένα ρίγος που έχει να κάνει με μια αίσθηση παροδικότητας, μένοντας μόνο με την αναπνοή μου ως ένδειξη ζωντάνιας. Ένα ταυτόχρονο άδειασμα και γέμισμα, η απόλυτη εναρμόνιση με το τοπίο που με περιβάλλει και πολλή σιωπή..

Η δύναμη της ησυχίας και της ακινησίας

Δύο απαραίτητα συστατικά της συγκέντρωσης. Στοιχεία που απουσιάζουν από τη ζωή μας, από έξω και από μέσα μας. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας, οι πληροφορίες που δεχόμαστε είναι αμέτρητες και η ενέργειά μας συγκεντρώνεται σε μια προσπάθεια να κρατήσουμε τον έλεγχο και να επιβιώσουμε σε μια ανεξέλεγκτη, χαοτική πραγματικότητα. Σπασμωδικές κινήσεις και συμπεριφορές έρχονται σαν απάντηση σε όλο αυτό. Η ησυχία και η ακινησία γίνονται όλο και πιο άγνωστες έννοιες, γιατί μέσα από αυτές αναδύονται κομμάτια μας που μας τρομάζουν, οι πιο βαθιές, σιωπηλές, καλά κρυμμένες μας φωνές. Σιγά σιγά όμως, η εξοικείωση με την κατάσταση της ηρεμίας και η επιδίωξή μου να εδραιωθώ στην κατάσταση αυτή σε ό,τι κάνω γίνεται λυτρωτική. Η δύναμη που αντλώ μέσα από το βίωμά της είναι ήδη υπερβατική για όσα μέχρι τώρα γνώριζα. Το πρώτο βήμα ήταν να τη βιώνω στιγμιαία μέσα από μια πρακτική, μια συνήθεια, μια βόλτα κτλ. Μέχρι σιγά σιγά να παρατείνω τη διάρκειά της, ενσωματώνοντας και αποδέχοντας κάθε εσωτερική και εξωτερική παρεμβολή ως μέρος της διαδικασίας. Σταδιακά, καλούμαι να προσπαθώ να την επαναφέρω μετά από κάθε δυνατό χτύπημα, κάθε ανώμαλη προσγείωση στη βίαιη και γεμάτη πόνο πραγματικότητα ως μια προσπάθεια προσωπικής επιβίωσης και εξέλιξης και σαν μια αγκαλιά και μια μικρή ανακούφιση εν δυνάμει σε κάθε ζωντανή ύπαρξη που την έχει ανάγκη. Αυτό που με εντυπωσιάζει πιο πολύ όσο περισσότερο αισθάνομαι ότι εδραιώνομαι στην κατάσταση αυτή είναι το πώς αυτή διαχέεται έξω και γύρω από εμένα και όπως τα ζώα από τη φύση τους, έτσι και κάποιοι άνθρωποι με πιο ευαίσθητες κεραίες μπορούν να την αισθανθούν και να την οικειοποιηθούν, να δονηθούν και εκείνοι στην ίδια συχνότητα, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Ισορροπώντας στην ανισορροπία της ζωής

Αναφέρθηκα προηγουμένως στην ομαλή συνύπαρξη αντιθετικών χαρακτηριστικών στη φύση. Φως και σκοτάδι, ήλιος και βροχή, ζέστη και κρύο κ.ο.κ. Έτσι και μέσα μας, σε μια μικροκλίμακα μπορούμε να φανταστούμε όλα αυτά τα αντιθετικά ζεύγη που εκδηλώνονται με τόσες πολλές μορφές. Μαθαίνοντας να αποδεχόμαστε όλη αυτή την ανισορροπία που υπάρχει γύρω και μέσα μας και προσπαθώντας να την κάνουμε κομμάτι της ζωής μας, μαθαίνουμε να ισορροπούμε πάνω σε αυτήν και να υιοθετούμε μια πιο σφαιρική οπτική για τη ζωή. Ένας φίλος, όταν πριν από καιρό του εξέφρασα τη λύπη και τον φόβο μου για την όλη κατάσταση με την πανδημία, μου έδωσε την απάντηση “εντάξει, θα περάσει”. Τον κοίταξα, θυμάμαι, σαν να μου είχε μόλις δώσει την απάντηση που χρειαζόμουν και τον ρώτησα “σίγουρα θα περάσει;” και μου απάντησε “ξέρεις κάτι που να μην περνάει;” Και μου αφηγήθηκε τη δική του ιστορία, όταν πολύ χαρούμενος είχε κάποτε πει στον ψυχοθεραπευτή του πόσο ανάλαφρος ένιωθε εκείνο το διάστημα και εκείνος του απάντησε “εντάξει, θα σου περάσει”. Επανέρχεται συνεχώς στο μυαλό μου αυτή η στιχομυθία κάθε φορά που νομίζω πως τα πράγματα σταθεροποιούνται και σταματούν να ρέουν. Θα περάσει και θα έρθει κάτι άλλο και θα κληθούμε να ξαναβρούμε νέες ισορροπίες σε αυτό το κάτι άλλο, μέχρι και αυτό να περάσει και να έρθει το επόμενο. Όλα είναι μέρος μιας αδιάκοπης ροής, όλα αλλάζουν, το ίδιο συμβαίνει και με τις ισορροπίες μας, χρειάζεται να χαθούν πολλές φορές για να ξαναβρεθούν και, εκ των υστέρων, αυτό έχει πλάκα. Θα ανακαλέσω μια αγαπημένη φράση του Οκάκουρα Κακούζο που συνάντησα στο Βιβλίο του τσαγιού πρόσφατα πως “η τέχνη της ζωής συνίσταται σε μια διαρκή αναπροσαρμογή στο περιβάλλον μας”.

Ο ρόλος της κοινότητας τόσο στο προσωπικό, όσο και στο συλλογικό μονοπάτι

Η εγκατάλειψη του “εγώ” στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω συμπεριλαμβάνει το κάλεσμα του “εσύ” και την παραδοχή του “εμείς” ως ένα. Η ουσιαστική αλληλεπίδραση και η φροντίδα που δίνουμε και παίρνουμε από άλλα ζωντανά όντα, είτε είναι άνθρωποι, φυτά ή ζώα, οδηγεί φυσικά στην αναγνώριση της σύνδεσής μας με αυτά και κατ’ επέκταση σε μια πιο ευαίσθητη και συμπονετική ανάγνωση του κόσμου. Ο κόσμος χρειάζεται την αποσύνδεση από την ατομοκεντρική, ψηφιακή πραγματικότητα και την επανασύνδεση με κάθε ζωντανή ύπαρξη. Δε χρειάζεται να μιλάμε την ίδια γλώσσα ή να περπατάμε στα δύο πόδια για να νιώσουμε την ένωση αυτή, αρκεί που αναπνέουμε με τον ίδιο τρόπο.

Η σημασία της γιόγκα

Η γιόγκα, ως φιλοσοφία και ως πρακτική άσκηση είναι εστιασμένη σημαντικά σε ό,τι αναφέρθηκε παραπάνω και είναι ένα πολύτιμο μέσο ανάδειξης και σύνδεσής μας με ό,τι υπάρχει μέσα μας. Για εμένα αποτελεί ένα καθοριστικής σημασίας πεδίο προσωπικής αναζήτησης και εξέλιξης, μέσα από το οποίο ήδη βιώνω μικρές και μεγάλες στιγμές ελευθερίας στη ζωή μου εν γένει.

Είναι ο χρόνος με τον εαυτό μας και η παρουσία μας ως μέρος ενός συνόλου, μιας κοινότητας. Είναι σιωπή και είναι φωνή. Είναι κίνηση και είναι ακινησία. Είναι ροή και είναι σταθερότητα. Είναι ισορροπία και είναι πτώση. Είναι γείωση και είναι ανύψωση. Είναι επιμονή και είναι παραίτηση. Είναι συγκέντρωση και είναι σκέψεις. Είναι δύναμη και είναι παράδοση. Είναι προσκόλληση και είναι ελευθερία. Είναι άδειασμα και είναι γέμισμα. Είναι πόνος και είναι ανακούφιση. Είναι υπέρβαση των ορίων και είναι σεβασμός των ορίων. Είναι εμπιστοσύνη και είναι ανασφάλεια. Είναι ζωή και είναι θάνατος. Είναι θάρρος και είναι φόβος. Είναι ευελιξία και είναι αγκύλωση. Είναι κυριολεξία και είναι μεταφορά. Είναι το φως και είναι το σκοτάδι μας. Είναι εγώ και είναι εσύ, είναι σίγουρα εμείς.

 

Υπογράφει η Νικολέττα Γεωργιάδου