ΓΙΩΡΓΟΣ Γ. – ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ

Μ’αρέσει με τα δικά μου βιώματα και εμπειρίες να βγάζω τα συμπεράσματα μου… έχω μετανιώσει που δεν μπήκα σε αυτό το μονοπάτι νωρίτερα.. αλλά όπως λέει και ο λαός κάλιο αργά παρά ποτέ.. το μονοπάτι που θα διανύσεις κατά την διάρκεια του εκπαιδευτικό μόνο εύκολο δεν θα το έλεγα.. να μου πεις, τι μπορείς να πετύχεις χωρίς να έχεις κάποιο κόστος; Το εκπαιδευτικό των 200 ωρών ίσως να μπορώ να το συγκρίνω μόνο με νέα ζωή.. αλήθεια, ξανά γεννιέσαι… ξεκινάς απ’την αρχή! Αλλάζεις την κοσμοθεωρία σου.. όσο περισσότερο εμβαθύνεις τόσο περισσότερο θα γίνουν αντιληπτά αυτά που περιγράφω..
Όταν τις τελευταίες μέρες πριν κλείσουν οι θέσεις απ’το εκπαιδευτικό το Νοέμβριο του 2018, μίλησα με την Έλενα, την αγαπημένη γκουρού μου, την ανέφερα την ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμουν και αν γινόταν στην κατάσταση που βρισκόμουν να το παρακολουθήσω.. η αλήθεια είναι ότι ένιωσα σαν να μην ήθελαν να με δεχτούν.. ίσως να ήταν στο μυαλό μου, ίσως να ήταν μέρος της εκπαίδευσης… όταν μπήκα πρώτη φορά στην αίθουσα, άγνωστος μεταξύ αγνώστων και εκεί κάπου άρχισαν όλα.. ένα ταξίδι προς το άγνωστο με μια νέα οικογένεια που αρχίσαμε να δημιουργούμε.. μια μορφή group therapy, ένα μοναδικό συναίσθημα που αυξάνεται κάθε Σαββατοκύριακο με την αγάπη και την αλληλεγγύη των συμμαθητών μου. Ένα ατελείωτο μοίρασμα εμπειριών, στιγμών, καταστάσεων.. άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο αλλά όλοι ανοιχτοί στο να δώσουν και να δεχτούν. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά και τόσο ταιριαστοί ταυτόχρονα..
Όταν τελείωσε ο πρώτος κύκλος των 100 ωρών ένιωσα μια θλίψη που το επόμενο ΣΚ δεν θα δω τους συμμαθητές μου, ασχέτως που μέχρι τότε δεν είχα πλησιάσει μαζί τους.. ανυπομονούσα να ξεκινήσει ο δεύτερος κύκλος.. και στην συνέχεια ο τρίτος αλλά ποτέ δεν ήθελα να ξεκινήσει ο τέταρτος και τελευταίος.. που οδηγούμασταν στο τέλος του εκπαιδευτικού.. ακόμη και τίποτα από τα παραπάνω να μην ένιωθα, θα ξανά έκανα το εκπαιδευτικό μόνο και μόνο για την τελετή που πραγματοποιήσαμε την τελευταία ημέρα.. τα χαρτάκια που αλλάξαμε με τους συμμαθητές μου.. το συναίσθημα που μου δημιούργησαν τα γραπτά που μου έδωσαν άτομα που δεν είχαμε έρθει και τόσο κοντά.. μετά από δυο τρεις ημέρες κάθισα και διάβασα ένα ένα τα χαρτάκια με μεγάλη προσοχή… αναρωτήθηκα αν γίνεται να υπάρχει τόσο ανιδιοτελή αγάπη μεταξύ ανθρώπων.. σκέφτηκα αν και εγώ μοίρασα αγάπη.. γιατί πραγματικά έλαβα, και έλαβα πολύ !!!! Συγκινήθηκα.. και από τότε όποτε δεν είμαι και τόσο καλά ξανά διαβάζω τα χαρτάκια.. κοιτάζω τις φωτογραφίες μας… θυμάμαι ατάκες και στιγμές απ’την εκπαίδευση και γελάω μόνος.. χαμογελώ..!
Το εκπαιδευτικό των 200 ωρών είναι ένα απ’τα σημαντικότερα στιγμιότυπα της ζωής μου.. είναι μια απόφαση που πήρα ολομόναχος, χωρίς να το συζητήσω, χωρίς να ρωτήσω.. μόνος ! Και για καλή μου τύχη έπεσα μέσα..! Δεν θα πω ότι το εξισώνω αλλά ίσως το συγκρίνω με την γέννηση του γιου μου Λεωνίδα, του δικού μου δασκάλου και γκουρού, γιατί μέσα από το εκπαιδευτικό γεννήθηκε νέος Γιώργος.. πλησίασα σε μένα.. έμαθα τον τρόπο να με προσεγγίζω.. να προσπαθώ να με καταλάβω.. αυτό είναι η πραγματική γιόγκα, η ανακάλυψη του εαυτού σου..
Ευχαριστώ τους πάντες ξεκινώντας απ’τους συμμαθητές μου, έναν προς έναν.. τις δασκάλες μου.. την αγαπημένη Έλενα. Την Ξένια (σαν ξένος σαν ξενάκι σαν πάντα ξένος ), την θεραπεύτρια Άρτεμις, την γκουρού Νάνση.. εννοείτε την μαμά του εκπαιδευτικού Αλεξάνδρα και όλους τους μέντορες , τον Γιάννη το παοκτσάκι, την αγαπημένη Στέλλα , την Θωμαή, την Δώρα, την Βίκυ αν και την γνώρισα λίγο, την Μυρτώ, την Γιωταααα, την Έλενα!! Ζήτω συγνώμη αν ξεχνάω κάποιον… πλέον όποτε έρχομαι στην σχολή η καρδιά μου χτυπά διαφορετικά..
Και για να κλείσω, μέσα απτό εκπαιδευτικό έμαθα να με αγαπώ! Να αγαπώ τους γύρω μου άνευ όρων.. χωρίς να νοιάζει τι νιώθουν αυτοί για μένα.. σε κάθε λάθος μου έμαθα να εστιάζω σε μένα και όχι στους γύρω μου.. σας θεωρώ όλους οικογένεια μου ασχέτως τι νιώθετε εσείς.. ασχέτως αν χαθήκαμε εσκεμμένα ή μη.. ακόμη και αν σας φέρθηκα ή μου φερθήκαμε άσχημα.. σας αγαπώ όλους !
Αγάπη και Φως