Οδηγός Αισιοδοξίας

Όπως ακριβώς, πάνω από τα πυκνά σύννεφα, βρίσκεται πάντα ο ήλιος (και το θυμόμαστε όποτε τα σύννεφα υποχωρούν), έτσι και πίσω και πέρα από αυτήν την περίοδο που διανύουμε βρίσκεται κάτι πιο ουσιαστικό, και φωτεινό.

Όπως και αν επιλέγουμε να διαθέσουμε το χρόνο μας σε καθημερινό επίπεδο, η νέα κατάσταση στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο άλλαξε πολλά δεδομένα αλλά έκανε και κάτι πρωτοφανές. Μας έβαλε όλους μαζί στην ίδια κατάσταση ταυτόχρονα. Και εκτός αυτού, παρατηρείται το εξής εκπληκτικό: παρότι βρισκόμαστε σε απομόνωση και μακριά ο ένας από τον άλλο, βρίσκουμε τρόπους για να έρθουμε και να μείνουμε κοντά.

Για πρώτη φορά τα μέσα τεχνολογίας και κοινωνικής δικτύωσης αντί να μας αποπροσανατολίζουν, επιτελούν το σκοπό τους, τα χρησιμοποιούμε πράγματι για να μείνουμε κοντά. Ταυτόχρονα υπάρχει μια πληθώρα μέσων και εργαλείων που βρίσκονται σε αφθονία στο Διαδίκτυο, ώστε να κάνουν την παραμονή μας στο σπίτι μας εποικοδομητική, ευχάριστη και ανακουφιστική. Δραστηριότητες, home workouts, προτάσεις για να περάσουμε το χρόνο μας πιο δημιουργικά. Και ενώ όλα αυτά είναι πολύ χρήσιμα και ωφέλιμα, τι γίνεται με εμάς τους ίδιους;

Δεν είναι καθόλου περίεργο σε ένα πρώτο επίπεδο να αισθανόμαστε μόνοι. Αυτό από μόνο του αρκεί για να πυροδοτήσει αισθήματα άγχους, stress, ανησυχίας, ίσως και θλίψης ή θυμού. Και πράγματι όλα αυτά μπορεί να γιγαντώνονται όταν είμαστε μέσα στο σπίτι. Χρειάζεται λοιπόν να δημιουργήσουμε ίσως λίγο χώρο για όλα αυτά, τώρα που υπάρχει χρόνος σε αφθονία. Ίσως τώρα να είναι πράγματι η στιγμή να κάτσουμε με τον εαυτό μας, να του επιτρέψουμε να νιώσει αυτά που νιώθει και να κάνουμε κάτι όμορφο για εμάς και αυτούς που αγαπάμε.

Ανά πάσα στιγμή μπορούμε να επιστρέψουμε στην αναπνοή μας, που τόσο πολύ παραγκωνίζεται απ’ όλους μας μέσα στην καθημερινότητα και τους γρήγορους ρυθμούς. Τώρα περισσότερο από ποτέ ίσως έχει νόημα να καθίσουμε σε ένα ήσυχο μέρος στο σπίτι μας, θα μπορούσε να είναι και το κρεβάτι μας όταν ξυπνάμε το πρωί ή προτού πέσουμε για ύπνο το βράδυ. Να τοποθετήσουμε τις παλάμες μας χαμηλά, στην περιοχή της κοιλιάς, γύρω από τον αφαλό. Και να εισπνεύσουμε και να εκπνεύσουμε βαθιά, από τη μύτη, με την προσοχή μας στραμμένη στην περιοχή της κοιλιάς, κάτω από τις παλάμες. Μπορούμε να το κάνουμε για πέντε λεπτά ή και παραπάνω, προσφέροντας στον εαυτό μας πραγματικά το χρόνο, να αναπνεύσει βαθιά. Να μείνει για λίγο στο πολυπόθητο παρόν.

Και ίσως βρίσκοντας το χώρο και το χρόνο για αναπνοή, να ανακαλύψουμε πώς να συνδεόμαστε ξανά με τον εαυτό μας, και με τους άλλους ανθρώπους κατ’ επέκταση. Ίσως να συναντήσουμε ξανά ποιότητές μας ή πράγματα που αγαπάμε να κάνουμε και τα οποία, αναπόφευκτα, ξεχνάμε ή αφήνουμε για «λίγο αργότερα». Ίσως να βρούμε νέους τρόπους να φτιάξουμε την καθημερινή μας ζωή, να την κάνουμε πιο όμορφη και ουσιαστική, αναπνέοντας λίγο πιο βαθιά….

Και έτσι να βρει ο καθένας και η καθεμία μας τον τρόπο να δώσει νόημα σε αυτήν την περίοδο, που ζούμε μαζί, συλλογικά. Να βρει ο ίδιος και η ίδια τα φωτεινά σημεία μέσα του και γύρω του, εκεί ακριβώς που ζει τώρα.

(Αυτό το άρθρο όπως και μια σειρά άρθρων που θα ακολουθήσουν έχουν ως στόχο να προσφέρουν μια αχτίδα φωτός, ή δημιουργικές προτάσεις για το πώς μπορεί να αξιοποιήσει ο καθένας μας το χρόνο του μέσα σε αυτή τη νέα κατάσταση όπου μένουμε σπίτι. Μείνετε λοιπόν, συντονισμένοι. Ας μείνουμε μαζί!)

Υπογράφει η Στέλλα Σαραμούρτση