Και γυρνάμε και πάμε

4 μήνες, 3 χώρες, 2 άνθρωποι και μια απόφαση. Η απόφαση πως ήρθε η ώρα για αυτό το ταξίδι που τόσο καιρό συζητάμε, λίγο σαν να το σχεδιάζουμε και λίγο σαν να το ευχόμαστε συνάμα. Η απόφαση που έρχεται χερι χέρι με μια συνειδητοποίηση΄ πως ποτέ οι συνθήκες δεν θα είναι αρκετά κατάλληλες. Πρεπεί εσύ να τις κάνεις και να βρούν τα μέτρα της επιθυμίας της καρδιάς σου.
«Δύση ή Ανατολή;» με ρώτησε ο συνταξιδιώτης μου. Και η καρδιά μου ξεκάθαρα μου ψιθύρισε πως ανυπομονεί να επιστρέψει σε αρώματα, γευσεις και εικόνες ανατολής. Δέκα ώρες πτήση και βρίσκω τον εαυτό μου στους τρελούς ρυθμούς της Μπανκόγκ. Και να οι πρώτοι backpackers φίλοι που μοιράζονται μαζί μας το ταξί, και τις ιστορίες απο προηγούμενες επισκέψεις στην Ταυλάνδη. Τουλάχιστον στην ΝΑ Ασία, οι backpackers αποτελούν κράτος εν κράτει. Σαν όλοι αυτοί να προερχόμαστε από την ίδια χώρα, την χώρα του ταξιδευτή.
Ταυλάνδη, “the land of thousand smiles”. Με κεντρική ιδέα της φιλοσοφίας ζωής τους το “sanuk”, την διασκέδαση, το να γιορτάζουν κάθε μέρα με φαγητό, συζήτηση και ευκαιρίες για κοινωνικές εκδηλώσεις. Σε εντυπωσιάζει αυτή η απίστευτη γλυκύτητα, η ελαφρύτητα και το χαμόγελο διαρκείας. Σαν να υπάρχει στο βάθος της ψυχοσύνθεσης τους μια στάση «take it easy» που μου θυμίζει το περιβόητο «χαλαρά» της πατρίδας μου. Αν την επισκεφτείς για 10 μέρες δεν θα καταλάβεις ποτέ, αλλά αν ζήσεις αναμεσά τους λίγο καιρό, συνειδητοποιείς πως κι όταν θυμώνουν χαμογελάνε, απλά εσύ δεν μπορείς να το διακρίνεις. Πολλοί από τους κώδικες επικοινωνίας και κοινωνικής συμπεριφοράς θέτονται εκ νέου. Τίποτα εδώ δεν λειτουργεί όπως το ήξερεις. Γι΄αυτο θυμίζω ξανά και ξανά στον εαυτό μου το μάντρα μου, «αρχάριος νούς». Το δυτικό αποτύπωμα και η επιρροή των τουριστών αρκετά φανερά. Το καλό και το κακό όμως πάει χέρι χέρι. Την ίδια στιγμή που με ξενίζει αυτή η αίσθηση, εκτιμώ και το πόσο εύκολο (αλλά όχι πάντα φθηνό) είναι πλέον το να κινηθείς με ασφάλεια από την μία πλευρά της χώρας στην άλλη. Πόσο αυτός ο τουρισμός έχει υποστηρίξει την ανάπτυξη και την ζωη των ανθρώπων εδώ.
Από το πολύβουο αστικό κέντρο στο Chiang Mai, πνευματική πρωτεύουσα της χώρας… η χαρά του θεραπευτή! Είχα μαζέψει τόσες πληροφορίες για εκπαιδευτικά ταϊλανδέζικου μασαζ, διαλογισμού vipassana, για ντόπιους δασκάλους, τυφλούς θεραπευτές… και φυσικά αναρωτιόμουν που θα τους βρώ! Φτάνοντας όμως εκεί, μ’ έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, η κάθε πληροφορία βρίσκει την θέση της και η όρεξη για μάθηση ανοίγει. “I want to learn Thai massage, I want I want I want…” θυμάμαι τον Pichest, έναν από τους δασκάλους μου, να λέει. “You all come with huge desire and huge ego. No ego, no mad, no sad. Connect to the heart and help the people”. Kατανοώ βιωματικά πια, πως η προσευχή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης αυτής της ταϊλανδέζικης πρακτικής. Η έντονη βουδιστική ατμόσφαιρα, με ένα ναό σε κάθε τετράγωνο, εντείνεται με τα spirit houses μπροστά σε κάθε σπίτι και κάθε μαγαζί. Οι ταϊλανδοί, όντας στην βαθιά τους παράδοση ανιμιστές (τιμώντας τα πνεύματα της φύσης) διατηρούν με σεβασμό αυτό το στοιχείο.
Και από τον βορρά στον νότο και τα υπέροχα νησιά του. Νησιά τουριστικά, αλλά και άλλα που περιμένουν ακόμα να τα ανακαλύψουν, με δυο χωμάτινους δρόμους να ενώνουν τις πλευρές τους, και αν. Ναι, υπάρχει μια ιδιαίτερη ενέργεια. Εδώ που ο ωκεανός συναντά την γή και την ζούγκλα και όλα μαζί σου ξεδιπλώνουν μοναδικές ιστορίες. Εδώ μπορεί να συναντήσει κανείς τις ομορφότερες παλίρροιες και να τις αφήσει να τον διδάξουν. Να σμίξει με τους ήχους της ζουγκλας, τις άναρθρες κραυγές των πουλιών και των gecko lizards, τους περίεργους επισκέπτες γύρω και μέσα στην ξύλινη καλύβα. Συμφιλιώνεσαι, γιατί αντιλαμβάνεσαι πως εσύ είσαι στο σπίτι τους και όχι αυτά. Εδώ παραδέχεσαι τον μοναδικό τρόπο των Tαϊλανδών να φτιάχνουν τα μπάνγκαλοου σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον, ένα με τα δέντρα και τους βράχους, χωρίς ξαπλώστρες και παράταιρα αντικείμενα στην οπτική σου.
Κapunka (kapunkap για τους άντρες) σημαίνει ευχαριστώ στα ταϊλανδικά.
Για να βρεθούμε περαστικοί απ΄την Μαλαισία, το “multicultural melting pot” με εθνικότητες απ’όλη την Ασία. Κάθε πρωί και απόγευμα οι ψαλμοί του ιμάμη διαχέονται ατμοσφαιρικά απ’τα μεγάφωνα στα αυτιά της πόλης ή του χωριού. Ντυμένη με ολόσωμο χιτζάμπ τριγυρνάω γοητευμένη μέσα στο εθνικό τζαμί, νιώθοντας και παρατηρώντας, αναλογιζόμενη αυτά που μάλλον δεν θα καταλάβω ποτέ για την πάραδοση του Ισλάμ.
Τerima kasim, το ευχαριστώ στην γλώσσα τους.
Kαι ο δρόμος οδηγεί με ανυπομονησία στο ταπεινό Νεπάλ, το τοσο πρόσφατα πληγέν από τον σεισμό των 8 ρίχτερ. Όταν προσγειώνεσαι στην πρωτεύουσα, το Katmandu, είσαι ήδη στα 1200μ. Αν επιβιώσεις της τρελής τρελής κούρσας με το ταξί ή το τουκ τουκ, θα βρεθείς στην Thamel, την ασφαλή και βιώσιμη περιοχή των ξένων, για να μαγευτείς από υφάσματα, χρώματα, παζάρια, την γλυκύτητα και την πονηριά των Νεπαλέζων εμπόρων. Λίγο πιο έξω, στον δρόμο για τους περίφημους αρχαίους ναούς της πόλης, πιάνω τον εαυτό μου σοκαρισμένο… μια σκονισμένη, μισογκρεμισμένη πόλη, όχι τόσο απ’τον σεισμό. Έτσι είναι η ζωή εδώ ούτως ή άλλως. Εδω, που το ηλεκτρικό παρέχεται για 8-10 ώρες την μέρα, κ ετσι δεν υπαρχουν φανάρια στο δρόμο παρά μόνο κόρνες, εγρήγορση κι ένστικτο. Εδώ, που η ουρά για βενζίνη φτάνει στο ένα χιλιόμετρο καθώς, οι ντόπιοι μας ενημερώνουν, η Ινδία μποϊκοτάρει την παροχη αερίου τους τελευταιους πέντε μήνες και η μαύρη αγορά οργιάζει. Εδω, που οι αντιφάσεις ειναι τόσες, ώστε να απαγορεύεται με πρόστιμο το κάπνισμα στον δρόμο, που όμως ασφυκτιεί ήδη από σκουπίδια και ατμοσφαιρική ρύπανση. Εδώ, που οι άνθρωποι αποδέχονται την ζωή ακριβώς όπως είναι, όπως συμβαίνει, και διατηρούν το χαμόγελο στα χείλη. Με το καλό και το κακό να πηγαίνουν χέρι χερί. Νιωθουν πως δεν τους χρωστάει η ζωή, δεν είναι δικαίωμα τους, αλλά δώρο.
Συναντώ εθελοντές από διάφορους οργανισμούς, μαθαίνω για τα χωριά στα βουνά, στο επίκεντρο του σεισμού, τις δράσεις κι τις δυσκολίες τους. Τις πολλές ανάγκες της χώρας και των ανθρώπων της.
Απ΄την πρωτεύουσα και πάλι στην ύπαιθρο, στην λίμνη της Pokhara. Οι ρυθμοί, οι εικόνες και η αίσθηση αλλάζει. Ιμαλάια, στα σανσκριτικά, σημαίνει ο οίκος του χιονιού. Απο εδώ ξεκινούν οι διαδρομές στα βουνά στην περιοχή του Annapurna Sanctuary. Από το 1950, που το Νεπάλ άνοιξε τα συνορά του στους ξένους, χιλιάδες αναρριχητές και πεζοπόροι εχουν ξεκινήσει, και κάποιοι δεν επέστρεψαν ποτέ. Το Νεπάλ κατέχει 8 από τις 10 υψηλότερες κορυφές του κόσμου (8000μ). Το βλέμμα σου χάνεται στα επιβλητικά στηβαγμένα βουνά. Μόλις τελείωσε ο χειμώνας και οι κορυφές κρύβονται λίγο μετά την ανατολή, μέσα σε νεφελώματα. Είναι μοναδική στιγμή, όταν στην διαδρομή σου τυχαίνει να δεις καθαρά αυτούς τους πελώριους όγκους γης, ολόκληρους και χιονισμένους. Είναι σαν να επιλέγει το βουνό να σου αποκαλυφθεί. Διαδρομές μέσα από δάση, γέφυρες, νερά. Μέσα από χωριά, με παιδιά να τρέχουν γεμάτα χαμόγελα να πάρουν το χρωματιστό μπαλόνι που τους έφερες για δώρο. Kαι από παντού, ένα μακρόσυρτο “Namasteee” χαιρετισμού, με το χαρακτηριστικό κούνημα του κεφαλιού. Και ταμπέλες έξω απ’τα καταφύγια να γράφουν “ Nepal is safe, please visit ”.
Με κομμένη ανάσα μέχρι να δεις τον κόσμο από ψηλά, από τα 4.200μ . Πώς γίνεται να είμαστε τόσο ψηλά και ακόμα αυτά τα βουνά γύρω μας να φαίνονται πελώρια; Διαβάζω δίπλα, σ’ ένα μικρό μνημείο στον Anatoli Boukreev, γνωστό ορειβάτη και διασώστη που έχασε την ζωή του κάπου εκεί, «Mountains are not stadiums where I satisfy my ambition to achieve, they are the cathedrals where I practice my religion.»
Dhanyavada στα νεπάλι, σημαίνει ευχαριστώ.
Επιστρέφοντας στα μέρη μου μια ιδέα με συντροφεύει. Μη-φόβος. Εκεί που η μαγευτική φύση σε αγκαλιάζει, ανα πάσα στιγμή μπορεί να σε απειλήσει με τους κινδύνους της ζούγκλας, ένα τσουνάμι, κυκλώνα, χιονοστιβάδα, σεισμό. Και όμως, εκεί οι ανθρωποί φαίνονται να ζούν το τώρα τους με άφοβη καρδιά, συμφιλίωση, χαμόγελο και παραδόχη. Καμία αντίσταση στην ζωή που είναι όπως είναι, γεμάτη σκιές αλλά και τόσο, μα τόσο φώς.

Namaste.
Βάλια Βλάτσιου
Yoga Instructor, Thai Yoga Massage practitioner