Έρωτας: λίγα λόγια για τον μπουκλάκια με τα βέλη……

Μόνο όποιος τον έχει βιώσει, ίσως, μπορέσει να μας πει. Τι μυστήριο ειν’αυτό; Τι δυνάμεις μας ωθούν να ερωτευτούμε έναν άνθρωπο ανάμεσα στους άπειρους που μας περιστοιχίζουν; Η λογική μπορεί να δώσει πάμπολλες απαντήσεις μα καμία δε θα είναι πλήρης. Κι αυτό επειδή τα μυστήρια δεν εξηγούνται. Βιώνονται. Δεν έχει φύλο ο θεός Έρωτας. Όπου κι αν σημαδέψει πετυχαίνει διάνα. Αναζωογονεί τα θηράματα του. Καίει καθετί παλιό κι επιτρέπει στην άνοιξη ν’ ανθίσει τα πρόσωπα. Μήτρα ο έρωτας, και ό,τι γεννιέται μέσα της ξεχειλίζει ζωή. Για τον καλλιτέχνη, ο έρωτας η πρώτη ύλη είναι. Για τον καθένα μας, ο κόσμος όλος. Όσα μαθαίνουμε απ’ αυτόν δεν τα μαθαίνουμε ούτε σ’ εκατό ζωές. Κι όσα χάνουμε με την απώλεια του, άυλες αφήνουν πληγές που ούτε ο χρόνος γιατρεύει. Μαθαίνουμε, όμως, να ζούμε μ’ αυτές. Κι έτσι πλησιάζουμε στην ανθρώπινη μας φύση. Μας γνωρίζουμε. Με το παιχνίδι, τον πόνο, το δάκρυ και τη χαρά. Προσωπικά, τον αναγνωρίζω ως την αναγκαία αφετηρία για μια συναισθηματική σχέση. Η απαραίτητη αρχή που σηματοδοτεί το ζευγάρι. Δίχως τον έρωτα νιώθω σαν τον κλέφτη που πάει να μπει στο σπίτι από το παράθυρο. Αισθάνομαι πως κλέβω -πρώτα εμένα και ως εκ τούτου- τον άλλο άνθρωπο. Σπατάλη ψυχής η σύναψη σχέσεων δίχως έρωτα. Και κυνήγι χίμαιρας η επιθυμία να επαναληφθεί το αρχικό βίωμα, εκείνα τα πυροτεχνήματα που συνοδεύουν τα πρώτα φιλιά και τις πρώτες φορές που σμίγουν τα κορμιά. Στη φύση δεν υφίσταται η επανάληψη. Ομοιότητα σίγουρα. Μα τίποτα δεν είναι το ίδιο ακριβώς με κάτι άλλο. Αν θέλουμε να ερωτευτούμε ξανά, οφείλουμε να ξεκολλήσουμε από τη μνήμη κάποιου έρωτα που πέρασε. Εκρήξεις τελούνται στου ερωτευμένου το κεφάλι. Τρελαίνεται ο άνθρωπος σαν ερωτεύεται. Κι η εμπειρία δείχνει ανίκανη να βοηθήσει το άτομο να διαχειριστεί ο,τι του συμβαίνει. Χάνουμε τη μπάλα, αδέρφια, σαν ερωτευόμαστε. Περιδίνηση στο κέντρο ενός προσωπικού ανεμοστρόβιλου. Το ισχυρότερο ναρκωτικό που μπορεί να καταναλώσουμε. Αρκετοί συνάνθρωποι μας δεν αντέχουν την απώλεια αυτού και δραπετεύουν από τη κοινή λογική, από ό,τι αναγνωρίζουμε ως κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Η υπερβολικά αυξημένη εγκεφαλική δραστηριότητα -σε συγκεκριμένα σημεία αυτού- επιστρέφει σε φυσιολογικά επίπεδα μετά από μια περίοδο που διαρκεί από έξι μήνες ως ενάμιση χρόνο- ίσως και λιγότερο. Μα εκείνοι οι τυχεροί (και συνάμα νοήμονες και παρατηρητές των πεπραγμένων τους) που βίωσαν τον έρωτα και συνεχίζουν να συμπορεύονται στη ζωή, πόσα ακόμα υψηλά συναισθήματα βιώνουν και τι ποιότητα απολαμβάνουν στη σχέση τους. Γνωρίζουν την πραγματική αγάπη, τη συμπόνοια, την κατανόηση, τη συντροφικότητα. Δεν είναι το τέλος του κόσμου η απώλεια του, μα η γέννηση του η αφετηρία των πάντων είναι.

Γιάννης Αθανασίου