Οι άνδρες επιστρέφουν στη γιόγκα…

«Γιατί κάνω γιόγκα” με την υπογραφή του Γιάννη Αθανασίου

Δε ξεκίνησα τη γιόγκα για να ηρεμήσω το νου. Ούτε για να βιώνω τη χαρα εκ των έσω. Αυτά ήρθαν στην πορεία. Αρχικά, οι σφιγμένοι και σκληροί μύες με οδήγησαν σε αυτήν. Μ’ άρεσε το τρέξιμο-και ακόμη μ’ αρέσει. Αλλά από μόνο του –ως άσκηση- δεν είναι πλήρης. Έτσι ξεκίνησα τη γιόγκα ως συμπληρωματική άσκηση στο τρέξιμο. Και η αλήθεια είναι πως μέσα σε τρεις μήνες είχα δει κιόλας κάποια αποτελέσματα. Τρέχοντας με την ίδια ταχύτητα όπως στο παρελθόν ένιωθα πιο άνετα καρδιοαναπνευστικά και του μύες πιο ξεκούραστους. Μάλλον είχε βελτιωθεί η ικανότητα πρόσληψης οξυγόνου και οι μύες είχαν γίνει πιο ελαστικοί. Εξάλλου, δεν είχα αλλάξει κάτι άλλο στις συνήθειες μου.

Εν τω μεταξύ, η πρακτική μου στη γιόγκα γινόταν πιο συστηματική και πιο συνειδητή. Οι λόγοι για τους οποίους την ασκούσα εμπλουτίστηκαν: η παρατήρηση του νου κάθε στιγμή, ο αυτοσεβασμός, η γνωριμία με τον ουσιαστικό εαυτό. Οι άσανας άρχισαν να διαφοροποιούνται. Ή καλύτερα εγώ άρχισα να τις βιώνω διαφορετικά. Εκει που στις στροφές δε μπορούσα καλά καλά να γεμίσω την κοιλιά με οξυγόνο τώρα, γέμιζα και τους πνεύμονες. Στις ανεστραμμένες θέσεις έβλεπα μια ευκαιρία για να δω τα πράγματα απο μια διαφορετική σκοπιά. Η τακτική άσκηση στη γιόγκα είχε αρχίσει να μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν το παρόν. Είχε αλλάξει τη σημαντικότητα των γεγονότων. Μια διαδικασία ειλικρινούς ανάγνωσης του εαυτού μου είχε ξεκινήσει. Και δεν ήταν αποκλειστικά ευχάριστη. Είδα σε μένα αρνητικά στοιχεία όπως ο φθόνος. Είχε βαθιές ρίζες μέσα μου. Και απέφευγε να φανερωθεί γυμνός. Φορώντας το μανδύα της λογικής κρίσης, κατέκρινε σχεδόν όλους όσους έβλεπα να είναι χαρούμενοι την ώρα που εγώ δεν ήμουν. Όσους κατάφερναν να κάνουν την καθημερινότητα τους φωτεινή και χαμογελαστή. Δεν ήξερα τι να κάνω. Και ακολούθησα τη συμβουλή της γιόγκα: απλή παρατήρηση δίχως να προσπαθώ να βάλω στην άκρη τα όποια αρνητικά συναισθήματα, σκέψεις κοκ. Και λειτούργησε. Ο φθόνος εξακολουθούσε να με επισκέπτεται αλλά, μιάς και δεν τον τάιζα αλλά ούτε τον απέφευγα, έμπαινε απο τη μια πόρτα και έβγαινε απο την άλλη αφού δεν έβρισκε γόνιμο έδαφος. Αποδοχή. Της εσωτερικής μου πραγματικότητας. Και ως εκ τούτου, αποδοχή της πολυποικιλότητας των συμπεριφορών των συνανθρώπων.

Πλέον, είναι βέβαιο πως μέσω της γιόγκα μπορώ να δυναμώσω τον κεντρικό μου άξονα. Το άχρονο εκείνο κομμάτι του εαυτού που όλοι έχουμε. Εκείνο που δεν φθείρεται απο το χρόνο. Εκείνο που δε μας ανήκει και που όλοι μας βιώνουμε στην ηρεμία του νου, στη γαλήνη.